Ćwiczenia na prowadzenie piłki dla dzieci: gry z wyborem kierunku

Zawodnik powinien prowadzić piłkę, gdy widzi wolną przestrzeń i może przesunąć grę bez zamykania drogi partnerom. Przygotuj dla U7-U12 gry, w których dziecko wybiera między prowadzeniem, minięciem rywala i podaniem. Wymiary oraz czasy są przykładami organizacyjnymi, które dopasujesz do swojej grupy.

Kiedy zawodnik powinien prowadzić piłkę?

Zawodnik powinien prowadzić piłkę, gdy przed nim otwiera się droga do celu, a obrońca nie może jej od razu zamknąć. Gdy rywal skraca dystans, a partner ma lepszą pozycję, podanie może dać drużynie więcej niż kolejny kontakt z piłką.

Przed kontaktem z rywalem sprawdzaj, czy dziecko zerka na przestrzeń, utrzymuje piłkę w zasięgu i reaguje na kierunek dojścia obrońcy. Zapytaj: "Gdzie była wolna droga?" albo "Co zmieniło się, gdy rywal podszedł?". Nie wymagaj patrzenia przed siebie przy każdym kontakcie, ponieważ zawodnik potrzebuje też krótkich spojrzeń na piłkę.

Materiał UEFA o pracy w grze pokazuje wartość sytuacji, w których zawodnik rozwiązuje problem boiskowy. Moduł trenera z gotowymi konspektami pomaga dobrać zadanie do celu, a trening piłkarski dzieci i młodzieży porządkuje planowanie zajęć.

Jak poprowadzić grę przez wolne bramki?

Gra przez wolne bramki uczy skanowania przestrzeni bez mieszania równoległych pojedynków. Dwa pola pozwalają każdemu obrońcy i każdej parze atakujących śledzić jedną akcję naraz.

2 na 1 przez wolne bramki na dwóch polach

Skanowanie przestrzeni i wybór bramki podczas prowadzenia piłki pod presją jednego obrońcy.

• Organizacja: 6 zawodników: 2 pola (na przykład 20 x 15 m na każde pole), na każdym 2 atakujących i 1 obrońca. Sprzęt: Cztery piłki: po jednej w grze i jednej zapasowej przy strefie startowej każdego pola, pachołki do wyznaczenia dwóch małych bramek na każdym polu, znaczniki stref startowych i bocznych korytarzy powrotu. Runda: na przykład 3 serie po 90 s.
• Start: Na każdym polu pierwszy atakujący rozpoczyna z piłką w swojej strefie startowej, drugi atakujący ustawia się obok jako opcja podania, a obrońca zaczyna między dwiema bramkami.
• Punkt: Atakujący zdobywają punkt, gdy którykolwiek z nich przeprowadzi piłkę pod kontrolą przez dowolną z dwóch bramek na przeciwnej linii końcowej.
• Po punkcie: Po punkcie zawodnik, który przeprowadził piłkę przez bramkę, bierze tę samą piłkę i odnosi ją bocznym korytarzem do strefy startowej, a cała trójka wraca na pozycje przed następną akcją.
• Po odbiorze: Po odbiorze obrońca prowadzi piłkę do oznaczonej strefy zwrotu przy własnej linii końcowej i zdobywa punkt, a najbliższy atakujący odnosi tę samą piłkę bocznym korytarzem do strefy startowej.
• Po wyjściu piłki: Po wyjściu piłki trener wznawia piłką zapasową dla pierwszego atakującego po powrocie trójki na pozycje, a zawodnik, który dotknął piłki jako ostatni, odnosi ją bocznym korytarzem do strefy startowej jako nową piłkę zapasową.
• Rotacja: Po każdej rundzie zawodnicy przechodzą na role wyznaczone w następnym przydziale, dzięki czemu każdy raz broni i dwa razy atakuje. Runda 1: pole 1 - atakujący: A, B, obrońca: E; pole 2 - atakujący: C, D, obrońca: F. Runda 2: pole 1 - atakujący: C, E, obrońca: A; pole 2 - atakujący: D, F, obrońca: B. Runda 3: pole 1 - atakujący: A, F, obrońca: C; pole 2 - atakujący: B, E, obrońca: D.
• Bezpieczeństwo: Wyznacz boczne korytarze powrotu poza kierunkiem ataku i rozpocznij kolejną akcję dopiero po zejściu zawodników z linii końcowej; przerwij grę po zderzeniu.
• Łatwiej: Pozwól obrońcy ruszyć dopiero po pierwszym kontakcie atakującego z piłką.
• Trudniej: Obrońca zdobywa dodatkowy punkt, gdy po odbiorze doprowadzi piłkę do strefy zwrotu bez jej utraty.

Patrz, czy atakujący skanuje pole przed wejściem w zasięg obrońcy i rezygnuje z pierwszej bramki, gdy rywal ją zamyka. Zapytaj: "Którą bramkę zobaczyłeś po ruchu obrońcy?". Nie nagradzaj wyłącznie szybkości prowadzenia.

Po rundzie zapytaj zawodników, która informacja pomogła im wybrać drugą bramkę. W pierwszych próbach nazwij pola kolorami, aby dzieci szybko odnalazły miejsce swojej gry i powrotu.

Jak uczyć zmiany kierunku z przeciwnikiem?

Zmianę kierunku najlepiej wywołuje pojedynek, w którym obrońca może zamknąć jedną z dwóch dróg do celu. Atakujący dostaje wtedy powód, aby odczytać ruch rywala, zamiast powtarzać zwód bez związku z sytuacją.

1 na 1 do dwóch bramek na końcu pola

Zmiana kierunku prowadzenia w odpowiedzi na pozycję obrońcy.

• Organizacja: 2 zawodników: 1 pole (na przykład 12 x 8 m), na nim 1 atakujący i 1 obrońca. Sprzęt: Jedna piłka i dwie małe bramki ustawione na linii końcowej przeciwnej do linii startu. Runda: na przykład 2 serie po 60 s.
• Start: Atakujący zaczyna z piłką przy linii startu, a obrońca ustawia się między nim a dwiema bramkami na przeciwnej linii końcowej.
• Punkt: Atakujący zdobywa punkt za przeprowadzenie piłki przez dowolną bramkę, a obrońca zdobywa punkt za odbiór i przeprowadzenie piłki za linię startu.
• Po punkcie: Po punkcie obaj zawodnicy wracają na pozycje wyjściowe, a atakujący wznawia z piłką z linii startu.
• Po odbiorze: Po odbiorze obrońca natychmiast atakuje linię startu, a atakujący próbuje odzyskać piłkę.
• Po wyjściu piłki: Po wyjściu piłki atakujący wznawia ją z linii startu po powrocie obu zawodników na pozycje.
• Rotacja: Po każdej rundzie zawodnicy zamieniają się rolami atakującego i obrońcy. Runda 1: pole 1 - atakujący: A, obrońca: B. Runda 2: pole 1 - atakujący: B, obrońca: A.
• Bezpieczeństwo: Ustaw bramki z odstępem od narożników, nie pozwalaj na wybieg za linię końcową i przerwij akcję po zderzeniu.
• Łatwiej: Powiększ pole do na przykład 14 x 10 m, a obrońca zaczyna pasywnie.
• Trudniej: Zwęź pole do na przykład 10 x 8 m.

Sprawdź, czy atakujący zmienia kierunek, gdy obrońca zasłania pierwszą bramkę. Zapytaj: "Co zauważyłeś w ustawieniu rywala?".

Po akcji zapytaj: "Co zrobił obrońca i jak na to odpowiedziałeś?". Większe pole daje więcej czasu na dostrzeżenie drugiej bramki, a mniejsze szybciej wywołuje potrzebę zmiany kierunku lub tempa.

Jak połączyć prowadzenie z podaniem?

Prowadzenie połączysz z podaniem, gdy cel pozostaje wspólny, a partnerzy mogą zmienić wartość decyzji. Zawodnik z piłką porównuje wtedy własną drogę z drogą kolegi, zamiast prowadzić z przyzwyczajenia.

3 na 2 do dwóch bramek końcowych

Wybór między prowadzeniem piłki a podaniem do partnera.

• Organizacja: 5 zawodników: 1 pole (na przykład 18 x 14 m), na nim 3 atakujących i 2 obrońców. Sprzęt: Pięć piłek przy trenerze poza linią boczną, znaczniki i dwie małe bramki na przeciwnej linii końcowej. Runda: na przykład 3 serie po 90 s.
• Start: Jeden z trzech atakujących rozpoczyna z piłką przy własnej linii końcowej, jego partnerzy ustawiają się w polu, a obrońcy zajmują pozycje między nimi a dwiema bramkami.
• Punkt: Atakujący zdobywają punkt, gdy zawodnik przeprowadzi piłkę przez jedną z bramek albo po podaniu partner przejmie piłkę i przeprowadzi ją przez bramkę.
• Po punkcie: Po punkcie trener podaje piłkę zapasową atakującym przy ich linii końcowej, a obrońcy wracają do pozycji wyjściowej.
• Po odbiorze: Po odbiorze obrońcy prowadzą piłkę za linię, z której rozpoczęli atakujący, a następnie trener wznawia kolejną akcję atakujących.
• Po wyjściu piłki: Po wyjściu piłki trener podaje piłkę zapasową atakującym z ich linii końcowej, gdy wszyscy zawodnicy wrócą do pozycji.
• Rotacja: Po każdej rundzie obaj obrońcy przechodzą do ataku, a dwóch wcześniejszych atakujących broni. Runda 1: pole 1 - atakujący: A, B, C, obrońcy: D, E. Runda 2: pole 1 - atakujący: A, D, E, obrońcy: B, C. Runda 3: pole 1 - atakujący: B, C, D, obrońcy: A, E.
• Bezpieczeństwo: Ustaw bramki z odstępem od narożników i przerwij akcję, jeśli zawodnicy zderzą się przy linii końcowej.
• Łatwiej: Obrońcy rozpoczynają kilka kroków za linią pola.
• Trudniej: Dodaj trzeciego obrońcę w kolejnej grze lub zmniejsz pole do na przykład 16 x 12 m.

Patrz, czy zawodnik prowadzi, gdy ma wolną drogę, i podaje, gdy obrońca skupia się na piłce. Zapytaj: "Kto miał lepszą drogę do celu?".

Materiał o grze 2 na 1 rozwija podobny wybór w prostszym układzie. Sięgnij po ćwiczenia na podania w piłce nożnej, gdy zawodnicy widzą wolną drogę, lecz zbyt rzadko dostrzegają partnera.

Jak zmieniać gry dla U7-U9 i U10-U12?

Dla U7-U9 zostaw czytelny cel i ograniczoną presję, a dla U10-U12 częściej dodawaj aktywnego obrońcę oraz partnera do wyboru. Oznaczenie wieku nie zastępuje obserwacji konkretnej grupy.

Tabela odpowiada na pytanie, jak zmienić warunki gry bez dokładania wielu zasad. U mniej doświadczonych dzieci zostaw jedną prostą opcję wsparcia, zanim dodasz kolejny bodziec.

Tabela: przykładowe warunki gry dla dwóch kategorii wieku.

Zmieniaj presję wtedy, gdy zawodnicy nadal rozpoznają sytuację, lecz nie dostają już łatwego rozwiązania.

Na co patrzeć podczas prowadzenia piłki?

Patrz na informację zauważoną przez zawodnika i jego reakcję, a nie wyłącznie na wynik pojedynku. W jednej serii wybierz jeden obszar obserwacji, dzięki czemu rozmowa po grze będzie krótka i konkretna.

Tabela odpowiada na pytanie, jak oddzielić jakość decyzji od szczęśliwego wyniku akcji. Pytaj o sygnał, który zawodnik dostrzegł przed zmianą kierunku.

Tabela: sygnały i pytania do oceny decyzji w grze.

Dobra decyzja może skończyć się stratą, a udane minięcie nie zawsze oznacza najlepszy wybór.

Jak pomóc zawodnikowi bez podpowiadania rozwiązania?

Pomagaj krótkim pytaniem po akcji, aby zawodnik sam nazwał dostrzeżoną informację. Zapytaj: "Co zauważyłeś przed ruchem?", "Gdzie był partner?" albo "Co możesz zrobić, gdy obrońca zasłoni drogę?".

Po nieudanym minięciu nie oceniaj decyzji wyłącznie wynikiem. Daj dziecku następną próbę i sprawdź, czy zmieniło kierunek, tempo lub wybrało podanie. Zatrzymaj grę tylko wtedy, gdy dzieci nie rozumieją celu albo zasad bezpieczeństwa.

Program treningów z konspektami i animacjami ułatwia przygotowanie kolejnych zadań o rosnącej presji. Po rundzie zapytaj zawodnika, co chce sprawdzić przy następnej próbie.

Jak rozpoznać, że ćwiczenie spełnia cel?

Poznasz trafnie ustawione ćwiczenie po tym, że zawodnicy częściej dostrzegają przestrzeń, zmieniają kierunek lub podają pod presją. Licz próby rozpoznania opcji, a nie samą liczbę udanych dryblingów.

Jeśli obrońcy odbierają piłkę niemal od razu, powiększ pole albo ogranicz ich start. Jeśli wszyscy prowadzą bez reagowania na rywali, dodaj obrońcę lub ustaw cele w różnych kierunkach.

Połącz kolejną jednostkę z przyjęciem kierunkowym piłki, aby zawodnik podejmował wybór już przy pierwszym kontakcie. Przy bólu, urazie lub zmęczeniu dziecka przerwij, nie forsuj i skonsultuj sytuację z lekarzem lub fizjoterapeutą.

Więcej w tym temacie

• Zabawy ruchowe dla dzieci na treningu piłkarskim: 7 gier z piłką dla U6-U9
• Po co dzieciom ćwiczenia na podania i jak uczyć decyzji
• Zwody piłkarskie dla dzieci: jak uczyć nazw i wyboru zwodu w grze

Najczęstsze pytania

Jakie ćwiczenia na prowadzenie piłki zrobić z dziećmi?

Zacznij od gry przez wolne bramki na osobnych polach, pojedynku 1 na 1 albo gry 3 na 2 z możliwością podania. Każde zadanie daje dziecku cel i powód, aby spojrzeć poza piłkę przed kolejnym kontaktem.

Jak uczyć dziecko prowadzenia piłki z podniesioną głową?

Ustaw cele oraz obrońców w różnych miejscach, a po akcji pytaj zawodnika, co zauważył przed ruchem. Nie wymagaj patrzenia przed siebie przy każdym dotknięciu, ponieważ kontrola piłki wymaga krótkich spojrzeń w dół.

Jak utrudnić grę na prowadzenie piłki?

Zmień jeden warunek, na przykład skróć dystans obrońcy, zmniejsz pole albo dodaj partnera do podania. Jeśli zawodnicy przestają rozpoznawać sytuację i jedynie wybijają piłkę, wróć do wcześniejszej wersji.

Czy prowadzenie piłki ćwiczyć bez przeciwnika?

Możesz zacząć bez przeciwnika, gdy dziecko poznaje kierunek prowadzenia albo potrzebuje oswoić się z piłką. Dodaj rywala, gdy grupa rozumie już cel zadania, ponieważ presja tworzy wybór między kierunkami oraz podaniem.

Jakie gry na prowadzenie piłki sprawdzą się dla U7-U12?

Dla U7-U9 wybierz prostą grę przez bramki z czytelnymi strefami, a dla U10-U12 dodaj aktywnego obrońcę lub partnera. Dobieraj warunki do decyzji widocznych w grupie, a nie wyłącznie do oznaczenia wieku.