Czy dzieci muszą uczyć się zwodów? Jak wprowadzać je na treningu

Nie, dziecko nie musi opanować listy nazwanych zwodów, lecz potrzebuje okazji, aby wybrać minięcie, podanie, prowadzenie lub osłonę piłki. Zwód ma sens, gdy otwiera drogę albo chroni posiadanie. Materiał UEFA o szkoleniu przez sytuacje gry łączy rozwój wykonania z decyzją w warunkach gry.

Czy zwody są obowiązkowe w szkoleniu młodego piłkarza?

Zwody nie są obowiązkowym katalogiem ruchów do odhaczenia przez każdego zawodnika. Uczysz dziecko zauważać obrońcę, wolną stronę i partnera, a zwód jest jedną z odpowiedzi na obraz gry.

W pojedynku 1 na 1 zawodnik może minąć rywala, odwrócić się i osłonić piłkę albo podać, gdy pojawi się wsparcie. Nie nagradzaj samego ruchu, jeśli prowadzi prosto w zamkniętą przestrzeń. Trening piłkarski dla dzieci i młodzieży buduj wokół problemów gry, a nie nazw trików.

Zwód staje się użyteczny, gdy obrońca reaguje na pierwszy kierunek, a atakujący potrafi zmienić tempo lub stronę. Zawodnik nie musi nazywać ruchu, żeby rozumieć jego cel.

Od jakiego wieku wprowadzać zwody?

Nie wyznaczaj wieku, od którego zwód ma stać się obowiązkiem. U8-U9, U10-U11 i U12-U15 opisują przykładowe wersje tej samej idei, a nie progi gotowości zawodnika. Dobieraj liczbę informacji, obecność obrońcy i przestrzeń do tego, co dzieci dostrzegają podczas gry.

Jak zmienić pytanie zadawane grze wraz z doświadczeniem grupy? Tabela pomaga postawić prostszy problem niż sytuacja, którą zawodnik ma rozpoznać.

Tabela: Jak zmieniać pytanie w grze o zwód

Wiek może pomóc w ustawieniu pierwszej wersji gry, lecz nie zastępuje obserwacji konkretnego dziecka.

Gotowe konspekty treningowe dla dzieci i młodzieży ułatwiają przejście od pojedynku do małej gry w tej samej jednostce.

Jaką grę ustawić, żeby zwód miał sens?

Ustaw pojedynek z dwiema bramkami, aby zawodnik miał wybór strony, a nie odtwarzał wcześniej pokazany ruch. Obrońca reaguje od pierwszego podania, więc atakujący musi odczytać sytuację.

1 na 1 do dwóch bramek

Atakujący rozpoznaje wolną stronę obrońcy, zmienia kierunek lub tempo i przeprowadza piłkę przez wybraną bramkę.

• Organizacja: 4 zawodników: 2 pola (na przykład 12 x 10 m), na każdym 1 atakujący i 1 obrońca. Sprzęt: 4 małe bramki, 2 piłki, 12 pachołków i znaczniki w dwóch kolorach. Runda: na przykład 90 s.
• Start: Obrońca zaczyna za własną linią końcową i podaje piłkę po ziemi do atakującego ustawionego w środku pola, po czym od razu broni dwóch bramek po swojej stronie.
• Punkt: Atakujący zdobywa 1 punkt, gdy przeprowadzi piłkę pod pełną kontrolą przez jedną z dwóch małych bramek po stronie obrońcy.
• Po punkcie: Po punkcie zawodnicy odkładają piłkę do miejsca startu i rozpoczynają następną akcję od podania obrońcy.
• Po odbiorze: Po odbiorze obrońca zdobywa 1 punkt, gdy przeprowadzi piłkę pod pełną kontrolą przez linię, z której atakujący rozpoczął akcję.
• Po wyjściu piłki: Gdy piłka wyjdzie z pola, zawodnicy wracają na pozycje startowe, a obrońca rozpoczyna kolejną akcję podaniem po ziemi.
• Rotacja: Po każdej rundzie zawodnicy zamieniają się rolami, a po dwóch rundach przechodzą na drugie pole; pokazane rundy są początkiem dalszego cyklu. Runda 1: pole 1 - atakujący: A, obrońca: B; pole 2 - atakujący: C, obrońca: D. Runda 2: pole 1 - atakujący: B, obrońca: A; pole 2 - atakujący: D, obrońca: C. Runda 3: pole 1 - atakujący: C, obrońca: D; pole 2 - atakujący: A, obrońca: B.
• Bezpieczeństwo: Ustaw pola z wolnym pasem dobranym do kierunku biegu i drogi wyhamowania zawodników. Nowa akcja zaczyna się dopiero po opuszczeniu strefy bramek przez poprzednią parę. W pojedynku obowiązuje zakaz wślizgów, atakowania ciałem i atakowania od tyłu; po zderzeniu przerwij akcję, a przy bólu lub urazie nie forsuj dziecka i skonsultuj je z lekarzem lub fizjoterapeutą.
• Łatwiej: Poszerz bramki punktowe albo pozwól atakującemu rozpocząć akcję bliżej środka pola.
• Trudniej: Zwęź bramki punktowe albo pozwól obrońcy zdobyć punkt tylko po przeprowadzeniu piłki przez małą bramkę po stronie atakującego.

Patrz, czy atakujący rozpoznaje wolną bramkę przed wejściem w pojedynek oraz czy zmienia tempo po zmianie kierunku. Zapytaj: "Która bramka była wolna, gdy obrońca zrobił pierwszy krok?". Nie zatrzymuj każdej akcji dla korekty technicznej.

Po serii wybierz jedno zachowanie widoczne u większości grupy. Pokaż je przez kilka sekund i od razu pozwól zawodnikom zagrać następną akcję. Gdy grupa dobrze czyta pojedynek, skorzystaj z gier 1 na 1 ze zwodem w sytuacji.

Jak rozwijać zwód bez narzucania konkretnego ruchu?

Rozwijaj zwód przez zmianę przeciwnika i przestrzeni, a nie przez coraz dłuższą demonstrację. Najpierw pozwól zawodnikowi wybrać bramkę bez obrońcy, następnie ogranicz obrońcę do strefy, a później uruchom pełny pojedynek.

Jaką pojedynczą zmianę zastosować, gdy zawodnik nie podejmuje próby albo nie widzi innego rozwiązania? Tabela łączy zachowanie z jednym warunkiem gry.

Tabela: Jak zmienić warunek po zachowaniu zawodnika

Zmiana jednego warunku pozwala sprawdzić, co rzeczywiście ułatwiło decyzję. Nie nazywaj nieudanej próby brakiem odwagi, ponieważ dziecko potrzebuje kolejnej sytuacji z czytelnym wyborem.

Co trener powinien obserwować podczas pojedynków?

Patrz na informacje, które zawodnik zbiera przed ruchem i po nim, nie wyłącznie na liczbę wygranych pojedynków. Udane minięcie może wynikać z błędu obrońcy, a nieudane może pokazać dobry pomysł wykonany za późno.

Jak rozmawiać po rundzie bez zatrzymywania każdej akcji? Tabela podpowiada krótkie pytania do zachowań widocznych w grze.

Tabela: Jak rozmawiać po obserwacji pojedynku

Jedna pauza po rundzie zwykle daje więcej niż korekta w połowie każdego pojedynku.

Jak uniknąć typowych błędów w nauczaniu zwodów?

Nie wymagaj zwodu w każdej akcji, ponieważ zawodnik zacznie ignorować podanie i osłonę piłki. Punktuj rozwiązanie problemu, a podanie do wolnego partnera uznawaj za równie wartościową odpowiedź jak minięcie.

Nie zamieniaj gry w pokaz techniczny. Pokaż jeden detal tylko wtedy, gdy wielu zawodników zatrzymuje się w tym samym miejscu, a następnie od razu wznów działanie.

Nie oceniaj zwodu wyłącznie po minięciu rywala. Jeżeli potrzebujesz prostych form do ustawienia, wybierz jedną grę z katalogu ćwiczeń piłkarskich i wcześniej ustal problem, który ma rozwiązać grupa.

Skąd wiedzieć, że gra uczy podejmowania decyzji?

Gra uczy decyzji, gdy zachowanie zawodnika zmienia się wraz z informacją z boiska, a nie pozostaje tą samą sekwencją ruchów. W krótkiej obserwacji zapisuj liczbę prób, wybór rozwiązania i reakcję po stracie, bez tworzenia rankingu dzieci.

2 na 2 z wyborem minięcia lub podania

Atakujący wybierają między minięciem rywala a podaniem do partnera po rozpoznaniu ustawienia obrońców.

• Organizacja: 4 zawodników: 1 pole (na przykład 16 x 14 m, z 3 m strefą przyjęcia za każdą małą bramką wewnątrz pola), na nim 2 atakujących i 2 obrońców. Sprzęt: 2 małe bramki, 1 piłka, 10 pachołków i 4 znaczniki. Runda: na przykład 2 min.
• Start: Dwaj atakujący rozpoczynają z piłką od własnej linii końcowej, a dwaj obrońcy ustawiają się za linią środkową i mogą wejść do obrony po pierwszym kontakcie z piłką.
• Punkt: Atakujący zdobywają 1 punkt, gdy przeprowadzą piłkę przez małą bramkę po stronie obrońców albo podadzą piłkę po ziemi przez bramkę do partnera, który przyjmuje ją pod kontrolą w 3 m strefie za tą bramką.
• Po punkcie: Po każdym punkcie, także po punkcie z kontrataku obrońców, akcja kończy się. Piłka wraca na linię startu pierwotnych atakujących, którzy wznawiają w swoim kierunku, a pierwotni obrońcy wracają za linię środkową i pozostają obrońcami do końca rundy.
• Po odbiorze: Po odbiorze obrońcy odwracają kierunek i zdobywają 1 punkt, gdy przeprowadzą piłkę pod kontrolą przez linię startu atakujących. Jeżeli pierwotni atakujący odzyskają piłkę podczas kontrataku, akcja kończy się i pierwotni atakujący wznawiają od swojej linii.
• Po wyjściu piłki: Gdy piłka wyjdzie z pola, trener odzyskuje tę samą piłkę i podaje ją parze, która miała posiadanie w chwili wyjścia. Para wznawia od najbliższej linii pola w swoim aktualnym kierunku ataku.
• Rotacja: Po dwóch rundach pary zamieniają się rolami, potem utwórz nowe pary i rozpocznij kolejną dwurundową wymianę ról; pokazane trzy rundy są początkiem cyklu, który trwa tyle rund, ile potrzeba. Runda 1: pole 1 - atakujący: A, B, obrońcy: C, D. Runda 2: pole 1 - atakujący: C, D, obrońcy: A, B. Runda 3: pole 1 - atakujący: A, C, obrońcy: B, D.
• Bezpieczeństwo: Wyznacz jeden kierunek ataku na rundę, pozostaw wolną strefę poza liniami pola i nie pozwalaj zawodnikom przebiegać przez strefy przyjęcia po zakończeniu akcji. W pojedynku obowiązuje zakaz wślizgów, atakowania ciałem i atakowania od tyłu; po zderzeniu od razu przerwij akcję. Przy zwykłym zmęczeniu zrób przerwę na picie, a przy bólu lub urazie nie forsuj dziecka i skonsultuj je z lekarzem lub fizjoterapeutą.
• Łatwiej: Pozwól atakującym zdobywać punkt za przeprowadzenie piłki przez całą szerokość linii końcowej.
• Trudniej: Punkt za podanie zaliczaj tylko wtedy, gdy partner przyjmie piłkę w strefie za bramką i wykona z nią kolejny kontakt pod kontrolą.

Patrz, czy zawodnik z piłką zauważa ustawienie drugiego obrońcy i czy partner otwiera linię podania w strefie przyjęcia. Zapytaj: "Co zobaczyłeś u partnera, zanim podjąłeś decyzję?". Zwróć uwagę na reakcję pary po stracie.

Sprawdź, czy atakujący wybierają różne rozwiązania zależnie od ustawienia obrońców, a po stracie od razu próbują odzyskać piłkę. Po dwóch pierwszych rundach utwórz nowe pary, aby zawodnicy ponownie musieli odczytać partnera i rywali.

Program treningów dla trenerów pomaga połączyć pojedynki z kolejną grą 3 na 3, w której zawodnicy sprawdzą te same wybory w większym obrazie gry.

Więcej w tym temacie

• Zwody piłkarskie dla dzieci: jak uczyć nazw i wyboru zwodu w grze
• Trening bramkarza dzieci: gry rozwijające decyzje i technikę
• Jak ustawić pole do ćwiczenia zwodów piłkarskich dla dzieci? Wymiary i wskazówki dla trenera
• Ile trwa kurs treningu techniki indywidualnej i czego uczy?

Najczęstsze pytania

Czy każde dziecko powinno umieć robić zwody piłkarskie?

Każde dziecko powinno mieć okazję do prób minięcia rywala, lecz nie musi wykonywać tych samych nazwanych ruchów. Trener rozwija rozpoznanie przestrzeni, odwagę decyzji i wybór rozwiązania, także wtedy, gdy najlepszą odpowiedzią jest podanie lub osłona piłki.

Od jakiego wieku uczyć dzieci zwodów?

Zabawy z prowadzeniem, zmianą kierunku i wyborem bramki mogą pojawić się w U8-U9, jeśli są czytelne dla grupy. Nie traktuj tego jako zalecanej granicy wieku. Dobierz obecność obrońcy, przestrzeń i liczbę informacji do zachowania konkretnych zawodników.

Czy na treningu trzeba ćwiczyć zwody przed grą?

Krótka próba bez rywala może pomóc dziecku poznać ruch, ale nie musi poprzedzać każdej gry. Szybko dodaj kierunek, bramkę lub obrońcę, aby zawodnik połączył kontakt z piłką z decyzją potrzebną w konkretnej sytuacji.

Jak zachęcić dziecko do próby minięcia przeciwnika?

Daj dziecku kolejne próby, szerokie bramki i jasny cel, zamiast nakazu wykonania konkretnego zwodu. Doceniaj zauważenie możliwości oraz próbę zmiany kierunku. Po stracie pozwól od razu spróbować ponownie w warunkach, które pozostają czytelne.

Czy zwód jest lepszy od podania?

Zwód nie jest lepszy od podania sam z siebie. Minięcie pomaga, gdy otwiera drogę lub tworzy przewagę, a podanie pomaga, gdy partner ma lepszą pozycję. Dobra gra punktuje oba rozwiązania i uczy zawodnika zauważać różnicę.