Jak ćwiczyć przyjęcie piłki z powietrza u młodych zawodników

Ćwiczenia na przyjęcie piłki z powietrza powinny dawać zawodnikowi wybór stopy, uda albo klatki piersiowej zależnie od toru podania i presji. Zacznij od krótkiego loba oraz spokojnego odegrania, a potem dodaj cel i obrońcę z opóźnionym startem. Dobre przyjęcie zostawia piłkę w zasięgu następnej decyzji.

Kiedy ćwiczyć przyjęcie piłki z powietrza?

Ćwicz wysokie podanie, gdy w meczu piłka odbija się od zawodnika, spada rywalowi pod nogi albo wymusza przypadkowe wybicie. Nie chodzi o to, by każde podanie z powietrza koniecznie przyjmować, lecz by zawodnik rozpoznał, czy kontrola jest lepsza od szybkiego zagrania.

Pierwszy kontakt ma przygotować akcję dla zawodnika i jego partnerów. FIFA Training Centre publikuje materiały techniczne osadzone w sytuacjach piłkarskich, dlatego po kontroli od razu dodaj podanie, prowadzenie albo wybór celu.

Trening piłkarski dla dzieci i młodzieży pokazuje, dlaczego małe gry dają więcej decyzji niż długie kolejki.

Jak przygotować pierwszą grę w parach?

Pierwsze próby prowadź na spokojnym lobie z ręki lub lekkim podaniu nogą. Odbiorca wybiera powierzchnię przyjęcia, opanowuje piłkę i odgrywa do partnera, zamiast realizować z góry narzucony kontakt.

Przyjęcie piłki z powietrza w parze

Dobór stopy, uda albo klatki piersiowej do spokojnego wysokiego podania i odegranie piłki.

• Organizacja: 2 zawodników: 1 pole (na przykład 8 x 12 m), na nim 1 partner i 1 ćwiczący. Sprzęt: 1 piłka, 4 pachołki wyznaczające prostokąt pola. Runda: na przykład 2 min.
• Start: Partner zaczyna wewnątrz własnej strefy 2 m przy jednej krótszej linii pola, a ćwiczący czeka w drugiej połowie pola. Partner podaje krótki lob z ręki lub lekkie podanie nogą do ćwiczącego.
• Punkt: Para zdobywa 1 punkt, gdy ćwiczący opanuje podanie w granicach pola i odegra piłkę do partnera, który pozostaje w swojej strefie wewnątrz pola.
• Po punkcie: Po udanym odegraniu partner wykonuje następne podanie ze swojej strefy przy krótszej linii.
• Po wyjściu piłki: Gdy piłka wyjdzie z pola, partner pobiera ją, wraca do swojej strefy i wznawia kolejnym podaniem.
• Rotacja: Po każdej rundzie partner i ćwiczący zamieniają się rolami. Runda 1: pole 1 - partner: A, ćwiczący: B. Runda 2: pole 1 - partner: B, ćwiczący: A.
• Bezpieczeństwo: Między sąsiednimi parami zostaw pusty pas ruchu, a każda para podaje wyłącznie wzdłuż własnego pola. Partner i ćwiczący pozostają w swoich połowach podczas lotu piłki, nie wymagaj kontaktu głową, a po zderzeniu od razu przerwij zadanie. Przy zwykłym zmęczeniu zrób przerwę na wodę, a przy bólu lub urazie nie forsuj dziecka i skonsultuj lekarza lub fizjoterapeutę.
• Łatwiej: Podawaj wyłącznie z ręki, wolno i na wysokość wybraną dla ćwiczącego.
• Trudniej: Pozwól partnerowi naprzemiennie podawać z ręki i lekkim lobem nogą.

Patrz, czy ćwiczący przesuwa się do piłki zamiast czekać na jej spadnięcie. Sprawdź, czy dobiera powierzchnię do wysokości podań. Zapytaj: która część ciała dała ci dziś najwięcej kontroli i dlaczego?

Dobieraj wysokość i siłę loba do aktualnej umiejętności odbiorcy. Podanie jest za trudne, gdy zawodnik nie zdąża śledzić toru piłki, musi ratować się przypadkowym kontaktem albo nie ma miejsca na kolejny ruch. Nie wymagaj kontaktu głową - wróć do niższego i wolniejszego loba, nawet jeżeli pojedyncza próba zakończyła się opanowaniem piłki.

Zbyt mocne podanie nie uczy kontroli, tylko zmusza do ratowania sytuacji. Gdy pary stoją za blisko siebie, zwiększ odstęp, aby odbiorca mógł wejść pod tor piłki bez ryzyka zderzenia. Gotowe konspekty treningowe dla młodych drużyn mogą pomóc włączyć to zadanie w jednostkę bez wydłużania organizacji.

Jaką częścią ciała przyjąć piłkę?

Wybór powierzchni przyjęcia zależy od wysokości, prędkości i kierunku piłki, a także od wolnej przestrzeni po kontakcie. Nie poprawiaj zawodnika za wybór uda, stopy lub klatki piersiowej, jeśli dzięki niemu opanował piłkę i podjął użyteczne kolejne działanie.

Tabela odpowiada na pytanie, jakie rozwiązanie dać zawodnikowi do rozpoznania zamiast narzucać jedną technikę.

Tabela: Jak dobrać powierzchnię przyjęcia do toru piłki

Powierzchnia, która zostawia piłkę w zasięgu, jest lepsza niż poprawny ruch bez dalszej opcji.

Jak przejść od spokojnego podania do wyboru?

Przechodź etapami: najpierw podanie bez presji, potem wybór jednej z dwóch bramek po przyjęciu, a na końcu obrońca startujący z opóźnieniem. Każdy etap powinien zachować czas na przeczytanie lotu piłki i wykonanie pierwszego kontaktu.

1 na 1 po wysokim podaniu z wyborem bramki

Kontrola górnej piłki i wybór kierunku dalszego działania pod opóźnioną presją.

• Organizacja: 3 zawodników: 1 pole (na przykład 12 x 14 m), na nim 1 partner i 1 atakujący i 1 obrońca. Sprzęt: 1 piłka, 10 pachołków, 2 małe bramki ustawione na końcowej linii przeciwnej do partnera, po jednej w lewej i prawej części linii. Runda: na przykład 2 min.
• Start: Partner stoi przy środku jednej krótszej linii pola, atakujący czeka na linii startu narysowanej 4 m przed partnerem, a obrońca czeka na równoległej linii 3 m za atakującym, bliżej dwóch małych bramek. Partner podaje wysoką piłkę do atakującego, a obrońca rusza po pierwszym kontakcie atakującego.
• Punkt: Atakujący zdobywa 1 punkt, gdy opanuje piłkę i przeprowadzi ją przez jedną z dwóch małych bramek na końcowej linii przeciwnej do partnera.
• Po punkcie: Po punkcie partner zabiera piłkę, wszyscy wracają na swoje linie startu, a partner rozpoczyna kolejną akcję wysokim podaniem do atakującego.
• Po odbiorze: Po odbiorze obrońca prowadzi piłkę przez linię startu atakującego, po czym partner zabiera piłkę i rozpoczyna kolejną akcję.
• Po wyjściu piłki: Gdy piłka wyjdzie z pola, partner pobiera ją, wszyscy wracają na swoje linie startu, a partner wznawia wysokim podaniem do atakującego.
• Rotacja: Po każdej rundzie zawodnicy przesuwają się o jedną rolę, a pełny cykl trwa trzy rundy. Runda 1: pole 1 - partner: A, atakujący: B, obrońca: C. Runda 2: pole 1 - partner: B, atakujący: C, obrońca: A. Runda 3: pole 1 - partner: C, atakujący: A, obrońca: B.
• Bezpieczeństwo: Partner pozostaje przy swojej linii, a atakujący i obrońca ruszają wyłącznie w kierunku dwóch bramek. Obowiązuje zakaz wślizgów, atakowania ciałem i od tyłu, a po zderzeniu natychmiast przerwij akcję. Przy bólu lub urazie nie forsuj dziecka i skonsultuj lekarza lub fizjoterapeutę.
• Łatwiej: Pozwól obrońcy ruszać po drugim kontakcie atakującego.
• Trudniej: Pozwól obrońcy ruszać po podaniu partnera, ale utrzymaj zakaz kontaktu ciałem.

Sprawdź, czy atakujący ustawia pierwsze przyjęcie z dala od obrońcy. Zobacz, czy po kontroli rozpoznaje wolną bramkę. Zapytaj: która bramka była dostępna po twoim pierwszym kontakcie?

Utrudnienie pomaga wtedy, gdy zawodnik nadal potrafi opanować piłkę i świadomie wybrać rozwiązanie. Cofnij etap, jeśli większość akcji kończy się ucieczką piłki, zanim zawodnik zdąży podjąć decyzję. Najpierw przywróć czas na odbiór, a dopiero później zwiększaj presję obrońcy.

Przyjęcie piłki udem rozwija jeden z wariantów kontroli wysokiego podania.

Jak poprowadzić grę 2 na 2 z górnym podaniem?

Gra 2 na 2 daje zawodnikom powód, by opanować górne podanie i szybko znaleźć partnera albo drogę do bramki. Premia za kontrolę wysokiej piłki ma nagradzać decyzję, lecz gol pozostaje możliwy po każdym skutecznym rozwiązaniu.

2 na 2 z górnym wznowieniem

Przeniesienie kontroli wysokiego podania do małej gry z partnerem i rywalem.

• Organizacja: 4 zawodników: 1 pole (na przykład 15 x 20 m), na nim 2 atakujących i 2 obrońców. Sprzęt: 1 piłka, 8 pachołków, 2 małe bramki ustawione pośrodku obu krótszych linii, znaczniki. Runda: na przykład 3 min.
• Start: Trener stojący z boku, poza linią pola, rozpoczyna akcję wysokim podaniem z ręki do jednego z atakujących. Podanie ma wysokość i siłę pozwalającą odbiorcy śledzić lot piłki oraz spróbować jej kontroli bez wymuszania kontaktu głową.
• Punkt: Zespół zdobywa 1 punkt za gol do małej bramki przeciwnika. Gdy w tej samej akcji gol nastąpi po kontrolowanym przyjęciu wysokiego podania, zespół dostaje łącznie 2 punkty: 1 punkt za gol i 1 punkt premii.
• Po punkcie: Po golu trener wznawia wysokim podaniem do zespołu, który stracił punkt.
• Po odbiorze: Po odbiorze zespół przechodzi bez zatrzymywania gry do ataku na przeciwną małą bramkę.
• Po wyjściu piłki: Gdy piłka wyjdzie z pola, trener wznawia wysokim podaniem do zespołu, który nie dotknął jej jako ostatni.
• Rotacja: Po każdej rundzie zespoły zamieniają zadania ataku i obrony, a pełny cykl pokazują dwie rundy. Runda 1: pole 1 - atakujący: A, B, obrońcy: C, D. Runda 2: pole 1 - atakujący: C, D, obrońcy: A, B.
• Bezpieczeństwo: Trener pozostaje poza polem, a obie bramki stoją pośrodku krótszych linii, poza torami ruchu za liniami bocznymi. Obowiązuje zakaz wślizgów, atakowania ciałem i od tyłu, a po zderzeniu natychmiast zatrzymaj grę. Przy zwykłym zmęczeniu zrób przerwę na wodę, a przy bólu lub urazie nie forsuj dziecka i skonsultuj lekarza lub fizjoterapeutę.
• Łatwiej: Pierwsze wznowienie kieruj do atakującego bez bliskiej presji obrońcy.
• Trudniej: Po kilku rundach usuń premię punktową i ustaw jednego obrońcę bliżej odbiorcy.

Patrz, czy odbiorca kontroluje górną piłkę z myślą o partnerze lub bramce. Sprawdź, czy drugi atakujący oferuje wsparcie po pierwszym kontakcie. Zapytaj: co zmieniło się, gdy mieliście partnera blisko piłki?

Po kilku rundach usuń premię za przyjęcie z powietrza i sprawdź, czy zawodnicy nadal wybierają je wtedy, gdy sytuacja tego wymaga. Zwróć uwagę, czy drugi atakujący od razu tworzy opcję podania, ponieważ kontrola bez następnego rozwiązania nie daje zespołowi przewagi.

Co zmienić, gdy piłka stale ucieka?

Piłka uciekająca po kontakcie najczęściej oznacza, że warunki zadania są za trudne albo zawodnik nie zdążył ustawić się do toru lotu. Zmień jeden warunek naraz, aby wiedzieć, co naprawdę pomogło grupie.

Tabela pomaga dobrać zmianę do widocznego problemu, zamiast powtarzać tę samą wskazówkę wszystkim zawodnikom.

Tabela: Jak reagować na problemy z kontrolą górnej piłki

Po zmianie daj grupie jedną rundę na poznanie nowego warunku, a potem sprawdź, czy zawodnik ma więcej czasu na ustawienie i wybór powierzchni przyjęcia.

Jak dostosować zadanie do wieku i poziomu?

Dla U10-U11 użyj większego pola, lekkich lobów z ręki i wyraźnej przestrzeni na pierwszy kontakt. Dla U14-U15 zmieniaj tempo oraz kierunek podania, podawaj także nogą i wprowadzaj aktywnego obrońcę po opanowaniu podstawowego wariantu.

Przejście dalej uzasadnia kontrola piłki połączona z kolejną użyteczną decyzją, a nie liczba wykonanych prób. Gdy zawodnik dopiero odwraca się za piłką lub stale wybiera kontakt ratunkowy, zostaw wcześniejszy wariant.

Jak ocenić, czy ćwiczenie przenosi się do meczu?

Ćwiczenie przenosi się do meczu, gdy zawodnik śledzi lot piłki, ustawia ciało, dobiera powierzchnię i po przyjęciu widzi kolejną opcję. Oceniaj te zachowania w grze, ponieważ samo zatrzymanie piłki bez dalszego działania nie wystarcza.

Tabela porządkuje krótką obserwację podczas małej gry. Wybierz jeden obszar na daną rundę, aby zawodnik dostał informację możliwą do wykorzystania w następnej akcji.

Tabela: Krótka karta obserwacji w małej grze

Zakończ krótką rozmową: co pomagało wam kontrolować wysokie podanie? Program treningów z animacjami dla trenerów ułatwi ci planowanie kolejnych progresji.

Więcej w tym temacie

• Przyjęcie piłki udem: ćwiczenia dla dzieci i młodzieży
• Żonglerka piłką udami: progresja dla młodych piłkarzy na treningu
• Ćwiczenia na przyjęcie piłki: jak dobrać czas i liczbę prób

Najczęstsze pytania

Jak ćwiczyć przyjęcie piłki z powietrza z dziećmi?

Zacznij od krótkiego loba z ręki w parach, dużej przestrzeni i spokojnego odegrania. Potem dodaj dwa cele, a następnie obrońcę ruszającego po pierwszym kontakcie, aby zachować czas na kontrolę i wybór dalszego działania.

Czy górną piłkę lepiej przyjmować stopą, udem czy klatką piersiową?

Nie ma jednej powierzchni dobrej dla wszystkich wysokich podań. Zawodnik powinien wybrać część ciała pasującą do wysokości oraz wolnej przestrzeni, a trener ocenia, czy po kontakcie potrafi dalej grać i dostrzec kolejną opcję.

Jak utrudnić ćwiczenie na przyjęcie piłki z powietrza?

Najpierw zmień kierunek albo tempo podania, następnie wprowadź wybór celu, a dopiero potem presję obrońcy. Nie zwiększaj kilku warunków naraz, bo przestaniesz wiedzieć, co utrudnia zawodnikom kontrolę oraz odczyt lotu piłki.

Od jakiego wieku ćwiczyć przyjęcie wysokiego podania?

W kategorii U10-U11 możesz proponować spokojne zadania z lobem z ręki i bez wymuszania jednej techniki. Gdy dzieci kontrolują piłkę i podejmują dalszą decyzję, stopniowo zmieniaj warunki gry, tempo oraz kierunek podania.